Tytuł: Zbigniew Kiliński / "ZBIGNIEW KILIŃSKI SOLISTA BALETU [...]"

Autor: Benedykt Jerzy Dorys

---

Opis przedmiotu

Typ: fotografia

Technika: fotografia

Datowanie: 1968

Sygnatura: Fotografia na odwrocie centralnie sygnowana pieczęcią autora oraz w kompozycji na płycie w lewym dolnym rogu: "Dorys"

Hasło: portret Zbigniew Kiliński

Nazwisko: Dorys Benedykt Jerzy/Kiliński Zbigniew

Wymiary: 236x177 mm

Słowa kluczowe: [portret:Kiliński Zbigniew]

Numer katalogowy: i19673

---

Dodatkowe informacje

Uwagi:
Na odwrocie fotografii (na stronie verso) odręczny opis z epoki długopisem (odautorski ?) oraz późniejszy ołówkiem.
- Zbigniew Kiliński (6.08.1919 Warszawa - 13.12.1993 Warszawa) – wybitny polski tancerz, także pedagog i choreograf. Syn Franciszka równie wybitnego tancerza. Sam uczył się od 1925 do 1934 w warszawskiej szkole baletowej, od 1935 był solistą Teatru Wielkiego w Warszawie. W 1935 został solistą Baletu Polskiego Feliksa Parnella, od 1937 do 1939 był pierwszym solistą w Polskim Balecie Reprezentacyjnym Leona Wójcikowskiego. W okresie okupacji był żołnierzem AK. Po wyzwoleniu tańczył w Warszawie, Pradze i ponownie w zespole F. Parnella. W latach 1945-1947 był solista baletu i pedagogiem w zespole artystycznym Domu Wojska Polskiego. Od 1949 do 1977 był pierwszym tancerzem w warszawskiej Operze oraz choreografem. Jako choreograf współpracował m.in. z Zespołem Pieśni i Tańca "Mazowsze" (1954-1958), był kierownikiem artystycznym Państwowej Średniej Szkoły Baletowej w Warszawie (1960-1966) i w latach 1970-1973 był nauczycielem polskich tańców w Legat Ballet School w Londynie; zob. Encyklopedia muzyczna t. 5 ss. 511-513

O autorze: Benedykt Jerzy Dorys (właściwie Rotenberg i początkowo działał pod tym nazwiskiem, formalna zmiana nazwiska po 1945) (25.05.1901 Kalisz - 19.09.1990 Warszawa) – wybitny polski fotograf pochodzenia żydowskiego działający w Warszawie od 1925. Fotografował amatorsko od 1914, w latach 1925-1929 aktywny członek Polskiego Towarzystwa Miłośników Fotografii w Warszawie, fotografii uczył się u Mariana Dederki i Klemensa Składanka. Fotografował wówczas architekturę, krajobraz, portrety i akty, stosował różne techniki w tym guma i bromolej w styli piktorializmu. Debiutował już w 1927 na I Międzynarodowym Salonie Fotografii Artystycznej w Warszawie i potem na I Ogólnopolskiej Wystawie Fotografii w Wilnie. W 1929 wspólnie z żoną Haliną Prejert (również Pregier potem Halina Dorys) otworzył atelier fotografii artystycznej "Studio Dorys" w Warszawie al. Jerozolimskie 41. Szybko zdobył popularność jako portrecista warszawskiej elity szczególnie ze świata kultury, był też współtwórcą polskiego reportażu (słynne fotografie Kazimierza Dolnego w latach 1931-1932). Fotografował też dla prasy i innych wydawnictw w tym fotografia mody. Od międzywojnia uczestniczył w wielu wystawach zdobywając liczne nagrody, pierwszą indywidualną wystawę miał w 1930. W okresie wojny w warszawskim getcie prowadził zakład fotograficzny na ul. Chłodnej 16, a potem na ul. Elektoralnej, w 1942 uciekł z getta i ukrywał się w Warszawie. W 1946 otworzył atelier przy ul. Nowy Świat 29. Współzałożyciel Związku Polskich Artystów Fotografików (ZPAF) w 1946, a w 1947 Warszawskiego Towarzystwa Fotograficznego. Członek Honorowy ZPAF 1968. W 1957 otrzymał tytuł Excellence FIAP-EFIAP, zaś w 1968 otrzymał tytuł Honoraire Excellence FIAP - Hon. EFIAP; zob. Fotografowie 1946-2006 ss. 85-86 i Piwowarski 2004 s.178 (indeks stron) oraz inne

---

Produkt przynależy do następujących kategorii:

• Działy tematyczne (ogólne)
• Fotografia
• Fotografia artystyczna polska od 1945
• Fotografia polska od 1945
• Fotografia polska portrety
• Technika wykonania / rodzaj obiektu
• fotografia (technika)
• portrety polskie okres
• portrety polskie zawody
• postacie 20 wiek od 1945 (po II wojnie światowej) - Polska
• aktorzy, śpiewacy, tancerze - Polska
• nauczyciele, pedagodzy i wykładowcy - Polska

---